«مکن در این چمنم سرزنش به خودروئی

چنانکه پرورشم میدهند، میرویم»

(حافظ)

مقدمه

به نام خدایی که شکوه و عظمت خود را آنگاه به تماشا گذاشت که انسان را آفرید تا انسان باشد و آزاد. آزاد نه بدان معنی که خودخواه باشد و خودپرست؛ بلکه بدان معنی که وجود خویش را در وجود دیگران خلاصه کند و تا حد امکان فدا شود؛ و آنگاه عظمت به درجهی اعلا رسید که انسان طغیانگر شد و دوباره رام. رام که؟ رام طبیعت، رام قهر و جبر، رام چه؟

نه! انسان رام هدایت شد و آگاهی بهوسیلهی هادیانی که عیسی و موسی از آنها بودند و آخرین آنها محمد ] با اولین کلمه ((اِقرأ)) و بخوان سرآغاز هنر شد: هنر معلم.